روبرتوباجواسطوره ای که هرگز فراموش نخواهد شد.این بازیکن استثنایی فوتبال ایتالیا یکی از اعجوبه های لاجوردی پوشان درجهان فوتبال به حساب می آمد که همیشه باعث افتخاری برای فوتبال جهان بود که هواداران زیادی داشت.این چهره درخشان فوتبال درخیلی از تیم های بزرگ ایتالیا سابقه حضور دارد و به نوعی از پرافتخارترین های سری A به حساب می آید.

این افسانه فوتبال در 18 فوریه سال 1967 در کالدوگنو یک شهر کوچک درشمال ویچنزا متولد شد.روبرتو بعد از 5 فرزند خانواده ،جیانا ،والتر، کارلا ، جیورجیو و آنه ماریا ،ششمین بچه ای بود که در این خانواده به دنیا آمد.

کسی که از همه بچگی عاشق فوتبال بود.کسی که همیشه به فوتبال فکر میکرد و زندگی بدون فوتبال را نخواست.روبی 9 ساله بود که کار خود را آغاز کرد و تصمیم بزرگی در زندگی خود گرفت.در پایان یک بازی انتونیو مورا او را دید و برای ملحق شدن به نیم ویچنزا در سری c از روبرتو دعوت کرد تا امیدها باجو برای رسیدن به اهداف بزرگش بیشتر شود.

بازیهای خوب باجو در ویچنزا بسیاری از مسئولین این تیم را تحت تأثیر قرار داد.او با درخشش در این تیم به تیم ملی زیر 16 سال ایتالیا دعوت شد تا در رده ملی هم خودش را مطرح کند.بازیکنی که در فوتبال فقط به موفقیت فکر میکرد.بازیهای خوب باجو در فصل 85-1984 در سری c باعث شد تا ویچنزا به سری B صعود کند.روبرتو در آن فصل در 29 بازی 12 گل به ثمر رساند تا نشان دهد گلزنی قهار است.صعود آنها به سری B باعث اتصال باجو به سری A همراه با تیمی همچون فیورنتینا شد و نزدیک شدن او به آرزوهای دوران کودکی اش.

او اولین فصل حضورش در فیورنتینا را به آرامی سپری کرد.اما در 21 سپتامبر 1986 انفاقی تلخ برای باجو افتاد.او در بازی مقابل سمپدوریا از ناحیه زانو مصدوم شد تا بازیها را از دست دهد.بعد از به دست اوردن شانسی بزرگ برای نشان دادن استعدادهایش او مصدوم شد تا نتواند بازی کند.باجو اولین گلش در سری A را در 10 می سال 1987 برابر ناپ.لی به ثمر رساند تا با روجیه ای بهتر به کار خود ادامه دهد.همه چیز خوب پیش رفت تا روبرتو باجو در فصل بعدی 9 گل به ثمر برساند.او در نوامبر 1988 به تیم ملی ایتالیا دعوت شد تا در رم برابر هلند به میدان برود.این در خالی بود که باجو به زودی ازدواج می کرد.باجو قرار بود یک یا دو هفته بعد از پایان فصل جشن عروسی خود با آندرینا را برگزار کند.اما این پایان کار باجو نبود تا او در دنباله فصل 17 گل در 32 مسابقه به ثمر برساند.فیورنتینا با بدشانسی محض نتوانست در آن سال به بازیهای جام یوفا راه یابد تا باجو در حسرت بازیهای اروپایی بماند.ام مهمترین حادثه زندگی باجو شکل گرفت.انتقال روبرتو به یوونتوس باشگاه بزرگ ایتالیایی در ازای 5/7 میلیون پوند که مبلغی بی سابقه به حساب می آمد.اما این انتقال باعث خشم هواداران فلورانس شد تا آنها به خاطر از دست دادن باجو راهپیمایی عظیمی در خیابانها برگزار کنند.

حضور وی در جام جهانی 90 افتخاری دیگر برای او به حساب می آمد.بعد از نتایج ضعیف ایتالیا در دیدارهای ابتدایی، سرمربی لاجوردی پوشان تصمیم گرفت از زوج اسپیلاسی-باجو استفاده کند.این دو مهاجم در مقابل چکسلواکی در ترکیب ثابت قرار گرفتند تا باجو بهترین گل را در این مسابقات به ثمر برساند.

ایتالیا در نیمه نهایی به مصاف آرژانتین رفت.یکی دیگر از تیمهای مدعی جام.ام در این بازی باجو از ابتدا در ترکیب ایتالیا قرار نگرفت.سرمربی لاجوردی پوشان خستگی روبرتو را یکی از دلایل نیکت نشینی او اعلام کرد.این در حالی بود که ایتالیا با شکست در ضربات پنالتی مقابل آرژانتین در نهایت به مقام سوم رسید.

باحو بعد از فراموشی خاطرات تلخ جام جهانی شروع خوبی را با یونتوس تجربه کرد، 14 گل در 33 مسابقه.باجو در آن سال با تولد اولین فرزندش در دومین روز دسامبر،فصل خاطره انگیزی راپشت سر گذاشت .او درفصل بعدی نیز در32 بازی 18 گل برای بیانکونری ها به ثمر رساند تاقدرت گلزنی خود را به همه نشان دهد.فصل 93-1992 بهترین فصل حضور باجو دریوونتوس بود.اوهمراه بایووه توانست در بازی های اروپایی شرکت کندورد9 مسابقه 6گل را به ثمر برساند.تا اوهمراه بایوونتوس برای اولین بار قهرمانی درجام باشگاه های اروپا را تجربه کند.افتخار بزرگ برای بازیکن افسانه ای ایتالیا

باجو توانست به رکورد 100 گل در سری A دست یابد تا در همان سال از سوی فیفا بع عنوان برترین فوتبالست جهان انتخاب شود و برنده توپ طلا باشد.

باجو قبل از آغاز جام جهانی 1994 در ماه می با تولد دومین فرزندش جشن دیگری را گرفت تا روزهای هوبش در فوتبال جهان به یادماندنی تر از قبل شود.ماتیا فرزند دوم باجو زمانی به دنیا آمد که پدرش بهترین بازیکن فوتبال جهان شناخته شده باشد.در جام جهانی 1994 گل های زیبای باجو و موهای دم اسبی اش حامیا زیادی برایش به دست آمد.اما او در بازی نیمه نهایی آسیب جدی دید تا پزشکان به او اجازه بازی در فینال مقابل برزیل را ندهند.

اما او این را قبول نکرد تا برای باردیگر آسیب دیدگی اش را نادیده بگیرد و در آخرین دیدار جام جهانی حاضر شود.ام این تلخترین حادثه زندگی فوتبال باجو بود.ضربه پنالتی او به بالای دروازه برزیل رفت تا باجو بدترین لحظات زندگی اش را تجربه کند.

همین کافی بود تا برزیل قهرمان جام جهانی 1994 شود.(باحو سالها بعد در مورد آن ضربه پنالتی به خبرنگاران گفت:آن توپی که من به بالای دروازه زدم دیگر هیچ وفت بازنگشت!)

اما این پایان ناکامی های او نبود تا باجو در یوونتوس نیز با بی مهری های مسئولین این باشگاه روبرو شود.8 گل در 17 مسابقه مسئولین یووه را به فکر رفتن به سوی الساندرو دلپیرو جوان وآینده دار بیانکونری انداخت.ام رابی تصمیم دیگری گرفت.او خواست تا به یکی از تیمهای اینتر یا آ.ث میلان ملحق شود.

سرانجام باجو در 6 ژانویه به جمع روسونریها ملحق شد.باجو حالا به فکر تجربه ای جدید در کنار میلان بود.ام این انتخاب بسیار بد بود.زیرا او در ذهن فابیو کاپلو سرمربی میلان تنها یک بازیکن جانشین بود.او در 28 بازی لیگ تنها 7 گل به ثمر رساندرابی خیلی کمتر از گذشته بازی کرد تا بعد از جام جهانی روزهای سختی را پشت سربگذارد.

در آغاز فصل بعدی باجو کمی امیدوارتر از گدشته شد.ام در همان هنگام با بازگشت ساچی به میلان باجو تصمیم به ترک روسونری گرفت.او برای اثبات توانایی هایش تصمیم گرفت در 18 ژولای 1997 به تیم نه چندان مطرح بولونیا مطرح شود..او به کمک هم تیمی هایش کنت اندرسون سوئدی، ایگور کولیوانوو روسی و فونتولان ایتالیایی توانست بار دیگر به روزهای اوجش بازگردد.او در سال 1998 تصمی گرفت دوباره به سن سیرو بازگردد اما این بار به تیم رقیب اینترمیلان ملحق شد.

اما بازیکنان بزرگی همچون رونالدو، باجو، ونتولا زامورانو اینتر را نتوانست به جایگاهی بالاتر از هشتمی برساند.در شروع فصل 2000-1999 با پیوستن کریستین ویری به اینتر، باجو امیدوار شد تا زوج خوبی را در کنار این بازیکن پدیده تشکیل دهد.

سرانجام باجو بعد از گذراندن دوران نه چندان درخشانی همراه با اینتر به تیم برشا پیوست تا سالهای پایانی فوتبالش را در آنجا سپری کند جایی که نزدیک به خانه اش ویچنزا بود.بازیهای درخشان باجو همراه با این تیم رکوردی جدید را برای برشا به وجود آورد.حضور در سری A برای دو فصل متوالی.او در 14 مارس 2004،200 امین گل خودش در سری A را برابر پارما به ثمر رساند تا رکرودی جدید را به دست آورد.(رکوردی که در این فصل توسط الکس شکسته شد.)باجو در فصل 4-2003 به عنوان بزرگترین بازیکن ایتالیایی لقب گرفت تا هیچ گاه نامش از ذهن هوادارانش نرود.

باجو در 16 می 2004 آخرین مسابقش را برابر آ.ث میلان بازی کرد.او در مقابل دیده هزاران هوادار و بازیکنان و مربیان از دنیای فوتبال خداحافظی کرد اما باجسو افسانه ای همیشه در قلب هواداران فوتبال زندگی خواهد کرد